After a dreaded hell week and a failed Lit 13 Wazzup wazzup presentation, I decided to unwind by going to the That CERSA Show. I had no idea that it would be one of the best concerts I have attended aside from the local UP gigs. I went with Jamz and Migs but later on I joined my Chem chums JM, Renren, Barbie, Sare and of course Koi.
As expected, never heard bands started the show. At that point I was joking Koi for a refund. For every noise playing band, I asked for 10 Php. Well, patience is a virtue. It was very obvious that most watching were just enduring the noise because we were all waiting for RIVERMAYA, SPONGECOLA and MYMP to perform. And when the long wait was over, everybody reached their activation energy level. Ateneans started crowding near the stage and boy, we were all wild.
Rico Blanco and his band sang for 30 minutes. It was undeniably the best part. He started singing “Elesi” and the house of rock was shaking. Singing the lyrics and shouting it, I kept pointing my forefinger to Master Rico’s face. To my surprise, he came near our place and started pointing at me too. Nth level of craziness flowed through my system. I was immediately converted from an Eheads fanatic to a Rivermaya die-hard supporter! Such twist in my life is reasonable since Rico and his band are Ateneans, so support and love your own. Anyway, Ex-Master Ely and his friends will still have a special place in my heart as it pumps alternative music. The UP band was the best but to date, Atenean RIVERMAYA is the best of the best.
To top it all more, Mr. Red Horse was present in the concert for a very affordable price of 18 Php. Hehe, though many opted patronizing Mr. SMB Light and MR. Chill, Mr. Red Horse still suites my taste buds the best. Chemical trivia: Mr. Red Horse is a hybrid of Mr. Beer and Mrs. Gin. Why not? No wonder it is extra strong. What more was absent in that freaking concert? Whoah!
Rocker by heart, I will continue what newly proclaimed Master Rico has started. I will be the next ROCK STAR! Oh boy. Oh well. Crap! What a balanced life!
Kung gusto niyo kaming sigawan
Kung Gusto niyo kaming sigawan
Bakit hindi niyo subukan
Wala na raw kaming mga Atenista sa aming mga ulo
Ang awit ng Atenista
Ang awit ng panahon………
Baldoso
still solving life's unbalanced chemical equation.....
May nagsabi sa akin, kilala niya kung sino siya, na hihintayin niya ang pagbabalik ko sa piling ng Moshies. Sa pagbasa ko nito (oo, nabasa at hindi narinig) ay walang bahid ng pagkabigla man o pagtataka ang dumapo sa aking puso't gunita. Oo nga pala, kay tagal ko nang nananahimik sa aking lungga, ilang pagkakataon na rin ang pinalagpas ko, ilang buwan na rin ang pinalipad ko, at ilang puso na rin ang pinagtaguan ko. Ngunit sa aking muling pagninilay sa mga nagaganap ngayon sa aking buhay kaugnay sa buhay nating 32, aking natantong hindi hindi ako nawala. Nakakatawa mang isipin, hinding hindi ko masasabing ako'y nawala. 'Ni kailan ma'y 'di ako lumisan sa tabi ng bawat isa sa 31 kaluluwang itinuring kong kapamilya. Ngunit kung gayon, ano nga ba ang maitatawag ko sa mga kakulangan ko sa mga taong naging ganap nang bahagi ng aking buhay?
Pananahimik.
Parang isang tigreng mabangis na naghihintay ng makakain, ako'y nananahimik. At tulad din ng tigreng ito, ako'y nagugutom. Ako'y nananabik. Ako'y nangungulila. Ngunit kung gayun nga, bakit ako mananahimik? Bakit? Sapagkat ako'y nasa loob ng isang laro ng basketball. Sa ngayong ako'y tila naglaho sa balat ng mundong ibabaw na maski ang aking mga kasama sa tanang tinitirhan ay 'di ko man lamang makapiling ng kahit kaunting sandali, ako'y nananatiling bihag ng isang larong mapanikil. Bakit?
Hindi ako ang may tangan ng bola ng buhay ko. Ako ay sumasabay lamang sa pag-dribble ng bola, sumusunod sa bawat pasa, sa bawat sundot, at sa bawat tira, ng kakampi man o ng kalaban. Hindi ko hawak ang bola ng aking buhay.
At napapagod na ako. Ngunit hindi ko magagawang tumigil. Hindi ko magagawang itigil ang larong pinasukan ko. Ang pagtigil ay mangangahulugang walang katuturan ang ipinundar ko para sa larong inilalaro ko. Mawawalan ng saysay anglahat ng isinakripisyo ko, at 'di ko magagawa ang ganoon.
Kaya naman, kao'y nagkakaganito, nananahimik - tila nawawala. Ngunit sana'y huwag matuyo ang natitirang pagkilala ninyo sa isang abang tulad ko. Sapagkat darating din ang panahon, na mapapasaakin narin ang bola. Masasalat ko na rin sa wakas ang kabilugan ng aking buhay. Darating din ang panahong babasagin ko na ang katahimikan, at ang bulang nawala'y magbabalik na muli, na tila isang panaginip sa gabing madilim.
Para ito sa mga umaasa, sa mga nasasabik, sa mga naiinip, at sa nangangarap. Gusto ko lamang iparating sa mga tao na tumatangkilik at nagbabasa ng mga isinulat ko na hindi ako si M21, hindi ko alam at malay ko ba kung bakit niya kailangan maging impostor pero ipinapangako ko na hindi ako ang taong iyon, ni anino ay hindi kami magkaparehas.
i should be answering the sample midterm exam i just downloaded from my subject's website as review for my midterm exams tomorrow, but who cares? enjoy :-)and kindly take note the implied message.
HECTIC
suddenly
the thought
of working with
you
gave me
a feeling that
made
a certain,
undeniable effect on
me
that i
cannot deny that
love
that burned
me away from
you.
but then again,
you'll just be in my mind,
never in my heart.
for my heart
only knows one owner,
though the owner
never knows she owns it.
P.S C'mon, M21, take it easy. Everything's gonna be alright. I know that you may not care to what I am telling you, but nothing will change even if you write a novel out of your posts. It is good that you are spilling your guts out through this blog, but then again, take it easy. Maybe it is just not the right time for you to find that one person who will complete you, but that moment will come eventually. I admire the way you opted to share your thoughts, and it would be better if you share your true identity. Again, take it easy, everything will be alright. Take courage from the pain you are suffering, though it is usually easier said than done.
a cup of cold water mixed with a drop of cold blood
HIndi mo ako kilala. Hindi talaga. At malabong-malabo na magkakilala tayo. Malabong-malabo talaga. Kasi naman, ang mundo natin ay sadyang napakalayo mula sa isa't-isa. Ika'y nakatira doon sa malayo - kung saan kasa-kasama mo ang mga taong talaga nga namang malayo sa ugali ko ngayon, mga anghel na nagkatawang tao upang ang lahat ay bantayan at pangalagaan. Malay lang natin, marahil ikaw rin ay isa sa kanila. Isang anghel na bumaba sa lupa para lang sa aming mga taong nawawalan na ng pag-asa. Hindi ko lang alam. Kahit na, ang tingin ko pa rin sa iyo ay ganoon. Isang anghel...
Nandirito lamang ako sa tabi-tabi. Tumitingin. Umoobserba. Pinagmamasdan ka. Oo, pinagmamasdan ka mula sa malayo. Pinagmamasdan ka ng pahapyaw, pasulyap at kahit kailan ay hindi padiretsong tingin. Alam mo ba kung bakit? Ako kasi hindi eh. Bakit nga ba ganoon? Parati na lang akong nasa labas. Pinipilit na sumilip sa isang butas na sinlaki lang ng karayom, binubulag ang sarili, kinakaya, iyon lang ay para makita ka kapuwang ang iyong mala-anghel na mukha. Marahil hindi ganoon ang tingin ng iba pero ganoon tumatak ang iyong imahe sa aking dalawang mata. Kung pwede nga lamang ay ikaw na lang sana ang makita ko sa buong araw eh. Sana wala nang iba. Sana ikaw lang, sa umaga, sa tanghali at sa gabi. Sana ikaw. Sana ikaw ang makasama ko habambuhay. Kasama ko.
Kaya nga naman kahit mahirap ay pinipilit ko. Pinipilit kong makasama ka o hindi kaya ay makita ka sa bawat araw na dumaraan. Sinubukan kong sumama sa iyo, gawin ang mga ginagawa mo, pag-aralan ang mga aksyon mo sa araw-araw upang maintindihan kita ng lubos. Upang magkaroon ako ng ideya kung bakit gayon na lamang ang pagtingin ko sa iyo. At kung bakit tila nanginginig ang aking buong katawan. Sinubukan ko pero wala, hindi ito gumana. Hindi tumalab. Marahil ganoon na lang talaga. Itinadhana na tingnan na lamang kita habambuhay na parang isang larawan na iginuhit ng isang pintor - mata lamang ang nakakakita ng kagandahan. O kaya ay parang isang piyesa na tanging ang tainga mo lamang ang may alam kung paano maipaliwanag sa iyo ang bawat notang dito. Siguro nga ay ganoon. Nakalaan ka, mapapasaakin ka ngunit sa pamamagitan lang ng pagtanaw sa iyo na parang isang manunuod. Siguro nga ay ganoon. Marahil ay iyon ang dahilan kung bakit ganoon na lamang ang pagtalon ng aking damdamin sa tuwing nakikita ko ang iyong anino, sa tuwing nararamdaman ko ang presensya mo sa paligid at sa tuwing nandiyan ka. Marahil iyon na nga ang sagot. Dapat maging masaya ako doon. Kahit papaano ay medyo naiintindihan ko na ang dahilan kung bakit ka nga bumaba mula doon sa lugar ng walang katapusang kasiyahan. Alam ko na ang sagot sa misteryo kaya dapat lang na matuwa ako. Natuwa ako.
Ngunit bakit ganito? Ikaw ang parati nang laman ng aking isipan. Hindi ka na maalis doon na tila pinipilit akong huwag kang kalimutan. Nakatanim na sa akin at hindi ko na maalis. Napirmi na sa akin. Tila kulang na ang araw ko kung hindi man lang kita masilayan. Para akong mababaliw kung hindi ko man lang matanaw ang iyong "silhouette" mula sa malayo. Bakit ganoon. Unti-unti'y naging parte ka ng buhay ko. At sa huli'y naging mas mahalaga ka pa kaysa sa aking puso. Na tila mawala ka lang ng pandalian ay pawang mamamatay na ako. Nararamdaman ko ito. Malakas na malakas talaga na parang lindol - inaalog ang aking buong pagkatao. Humihiyaw ng walang kapaguran. Pinilit kong tanggapin ang aking nakuhang sagot pero hindi talaga. Hindi gumana. Parang may butas pa rin sa gitna ng aking puso - isang butas na taliwas ang sinasabi, na parang bang kumokontra sa lahat ng sagot na aking naisip tungkol sa iyo. Isang butas na ang larawan mo ang gumawa. Itinusok ang isang napakatalas ng punyal sa gitna, tagos hanggang loob, sa kaloob-looban, sa kaibuturan, sa lugar na minsan lamang nabuksan, matagal na panahon na ang lumipas. Tila sa loob ng puso ko ay may lumalaban, tinutulak ako. Sinasabi sa akin na hindi, mali ang iyong sagot. Palitan mo.
Ngayon ay nalilito na tuloy ako, naliligaw, hindi na alam ang gagawin pa. Pulos mga kabaligtaran na ang aking nararamdam, parang puro kamalian. Nawawala na ako sa tamang landas, wala na iyong konkretong daan na pinipilit ko talagang sundan dati pa. Ang natira na lamang ngayon ay lupa, lupang puno ng lubak. Ilang beses na nga akong natitisod eh. Sugatan na ang aking tuhod. Nararamdaman ko ang pagdaloy ng mainit na dugo mula dito patungo sa aking mga paa at sa huli ay sa lupa kung saan sumama siya sa mga elemento. Kasama niyon ang aking nararamdaman, humahalo na sa inang kalikasan. Isinisigaw ang paghingi ko na tulong mula sa kahit sino na may oras at may kakayahan. Ngunit wala pa ring sumasagot. Ang tanging naririnig ko ay ang walang hanggang katahimikan, isang nakalulugmok na katahimik. Nakakatakot. Wala na talaga akong alam kung ano ang dapat kong gawin, kung dapat ay iwanan ko na lang ng ganyan at pagmasdan na lamang ang larawan ng isang anghel na bumaba dito kasama pa ng iba upang painitan ang mga taong matagal nang giniginaw mula sa lamig na ginawa ng ating mundo, upang tumulong sa mga nangangailangan, iligtas ang mga nasa panganib o di kaya ay gawing meron ang wala. O kung dapat ako na mismo ang gumuhit ng larawang ito - ang larawan na kung saan hindi lamang pulos puti ang itim ang makikita mo kundi isang larawan na punong-puno ng kulay, punong-puno ng kaligayahan, ng mga kulay pula, bughaw, luntian, dilaw at kahel. Magpinta ng isang makulay na larawan na kung saan ay kasama ako. May mga ngiti sa aming labi at kislap sa aming mata. Masiglang-masigla at punong-puno ng kulay. Hawak-hawak ko ang kanyang kamay habang hawak-hawak niya rin ang sa akin. Kasama siya sa lahat ng oras. Hindi na lamang iyong tao na tumitingin at nagoobserba mula sa labas at kundi ay iyong tao na kadaupang-palad niya. Iyong tao na naglalakad sa tabi niya, dumadaan sa iisang daan na lamang isang daan na ni minsan ay hindi mo kakikitaan ng sanga. Kasabay niya na tinatahak ang mga lubak na nakikita. Kasamang inaakyat ang pinakamataas na bundok o kaya'y sinisisid ang pinakamalalim na dagat. Kasama niya.
Hindi ko talaga alam, napakamang-mang ko naman kasi eh. Nahaharap ako ngayon sa isang sumasanga na daanan. Nakatayo at hindi alam kung ano ang gagawin. Pinagmamasdan lang ang iba sa kanilang mga sarili-sariling daan. Kaytagal na ay sadyang wala pa ring matinong aksyon na ginagawa. Nakatingin lang. Umaasa. Naghihintay na baka may tumulong sa kung saan. Kahit na gaano kaliit ang tulong na iyon. At sa likod niyan ay nag-aabang. Nag-aabang na sana ay dumating ka at sunduin ako mula sa lugar na ito. Ayoko na dito. Pawang nakakatakot dito eh. Ayoko kasi ang nagdedesisyon ng lubos. Kaya ayoko dito. Pero sa ngayon, wala naman talaga akong magagawa eh. Nandito pa rin ako sa harap ng sangang-daan na ito. Pero hindi na ako nakatayo. Nakaupo na lamang ako sa isang tabi. Naghihintay. Hawak ang isang maliit na larawan mo, pinagmamasdan. Sinasaulo ang bawat detalye na pwedeng makita upang makasigurado na sa pagdating mo ay makikilala agad kita. Sana lang ay dumating ka na. Medyo matagal na akong naghihintay kasi eh, sumasakit na ang likod ko sa kauupo. Siguro nga ay kailangan ko na talagang mamili sa dalawang ito. Iniisip ko lang. Marahil, isa sa mga ito ay naroon ka, naghihintay rin. At sa isa nama'y bintana naman, upang pagmasdan ka mula sa malayo. Tinitingnan ka.
Marahil ay kailangan ko na talagang pumili pero hindi muna ngayon. Maglalaan pa ako ng ilan pang panahon. Anong malay ko, baka bigla ka kasing dumating eh. Dito na lang muna ako, nakaupo. Naghihintay.
Sana nga'y naririnig mo ito. Kung nasaan ka man ay sunduin mo na sana ako. Gusto ko nang maramdaman ang init na taglay mo. Gusto ko nang hawakan ang iyong kamay. Gusto ko na makasama na kita. Kung nasaan ka man. Dumating ka na sana. Dumating ka na at isama mo ako doon sa lupain kung saan ka nagmula, kung saan malaya mong naikukumpas ang iyong mga pakpak. Anghel, isama mo na ako doon. Gusto kong makasama ka, hanggang matapos itong paglalagi ko rito.
Mariposa
by Sugarfree
Alam mo bang kanina pa ako magdamag nang nakatingin sa 'yo
'Di mo lang alam, sa gitna ng kadilimang 'di mapakali, ako’y nabighani
REFRAIN
'Di mo lang alam, inaasam
Ang panahong makapiling ka sa una't huling pagkakataon
CHORUS
Dahil dito sa mariposa ay mahirap ang nag-iisa
Dahil dito sa mariposa ako lang ata ang nag-iisa
Nagsisising matatapos ang gabing alam naman nating meron nang taning
Nagsisising gigising sa katotohanan 'di ka naman talaga akin
Nakatanggap ako ng mensahe. Isang "quote" na malamang ay nagdaan na sa kamay ng iba't-ibang tao, isang "quote" na marahil ang orihinal na silbi ay para lamang may maipasa ang may-akda nito. Walang kwenta, kahit gaano pa kalalim ang ibig sabihin. Ngunit ang mensaheng iyon ay galing sa iyo. Kaya pala. Kaya pala kahit na tinatamad na akong magbasa ay napabasa pa rin ako, kahit na tinatamad na akong umintindi, ay naintindihan ko pa rin. Wala, tinatamad na ako sa buhay eh. Masyado nang walang kulay ang buhay ko ngayon. Wala nang saya. Pawang puro itim na lang ang nakikita ko. Parang ayoko na. Parang gusto ko na lang mahiga sa isang tabi at pagmasdan ang langit mula sa aking maliit na bintana. Ayoko na talaga. Tinatamad na ako sa buhay. Bakit ganoon? Sa totoo lang ay hindi ko alam. Ako'y isa lamang na hamak na mang-mang na sa tabi-tabi lang nag-aaral. Hindi ko nga alam kung bakit nag-aaral pa ako eh, wala namang patutunguhan ang lahat ng iyon eh. Hindi ko maintindihan ang mga nangyayari. Pinilit kitang kalimutan pero sadyang hindi ko kaya. Hindi ko nga ba talaga kaya o ayaw ko lang? Hindi ko kaya sagutin iyan, isa nga akong hangal eh.
Bakit? Bakit ko pa ba binasa iyon? At bakit pa ako sumagot? Bakit? Puro tanong. Ni isa sa mga iyan ay wala akong masagot. Wala na kasing pumapasok na maayos sa utak ko. Mukhang isinara na ito ng puso ko. Isinara na ng puso ko ang lahat. Sa totoo lang ay maswerte pa rin ako sapagkat nakakaramdam pa rin ako ng kaunting saya eh. Ngunit kaunti lang iyon, hindi pa rin iyon sapat. Naghanap ako ng ibang mapaglilibangan, sinubukan ko na ang lahat. Ang magisip-isip sa ilalim ng buwan, ang makipag-usap sa telepono. Ang maghanap ng kausap sa "internet." Lahat ng iyon para lang mapawi ka sa aking puso at isipan, ngunit walang kwenta. Pumalya ang lahat. Kahit isa sa mga iyon ay hindi man lang umabot sa isang kapat ng nararamdaman kong pagkukulang. Wala na siguro akong pag-asa. Gigising na lang ako sa pang-araw araw ng walang nilalaman ang puso at isipan, walang iniisip, walang nararamdaman, at walang pinapangarap. Papasok na lang ako sa mga klase para pasukan lang ito. Hindi ko alam kung bakit pero kailangan eh, kahit na walang silbi ang buhay ko. Kailangan pa rin eh. Hindi ko na hahanapan pa ng sagot. Mapapagod lang siguro ako. Uupo na lang ako sa isang sulok. Pagmamasdan ang puting pader sa aking harapan habang nag-hihintay, naghihintay sa wala. Naghihintay sa pagdating ng makapangyarihang si wala. Siya naman parati hindi ba? Sasama na lang ako sa kanya. Para naman kapag tinanong ako kung kumusta ang buhay ko, pwede ko na lang sabihin na, "wala lang." Wala na rin namang silbi na gumuhit pa ng mga pangarap sa hangin eh. Para saan pa ang mga iyon hindi ba? Eh, alam ko naman, mawawala ka na. Malamang, wala ka na nga eh. Naisip ko lang. Sana pala ay saranggola na lang ako. Buti pa ang saranggola, wala nang iniisip pa. Kaya niyang masabi nang lubos ang wala lang sapagkat ang tungkulin lang naman niya ay sumama sa agos na hatid ng hangin, sumama at lumipad papunta sa alapaap. Sana ganoon na rin lang ako para wala lang. Sumasayaw lang ako kasama ang mga anghel na nasa ulap na walang ibang pinoproblema sa mundo.
May tinawagan ako sa telepono. Isang numerong alam na alam ko. Saulong-saulo nga ito ng aking kamay eh, kahit na hindi ko na tingnan ay hindi na ako nagkakamali. Alam na alam ko na iyon, nakaukit na sa aking damdamin. May narinig akong tinig mula sa kabilang dulo. Ikaw pala iyon. Sa ilang saglit ay nagkakulay ang aking buhay. Ngunit kahit na ganoon, ilang saglit rin lang uli ang nakalipas nang mawala ito. Pinigilan ng aking puso, binura ang mga pintura. Binuhusan ng tubig upang hindi na matuyo pa. Kaya nga siguro hindi ako makasagot. Hindi ko alam ang sasabihin. Hindi ko napansin pero naligaw ako. Naligaw ako sa daanang noon ay madalas kong tahakin, at sa gabi pa. Walang takot ko noong tinatahak ang daanang iyon, kahit umikot-ikot pa ay alam ko pa rin kung saan ako paroroon. Hindi katulad ngayon. Wala, wala na akong ideya kung saan ako susuot. Ang dating maliwanag na kapatagan ay naging isang masukal na na gubat kung saan maari mong ikamatay, isang pagkakamali lang. Hindi ko na alam ang daan kaya minabuti ko nang huwag magsalita pa. Baka kung ano pa ang mangyari. Minabuti ko nang ibaba ang telepono, pinutol ko na. Gaya ng pagputol na ginawa mo noon, dati. Hindi ko na maalala. Iniwan ko na ang bahaging iyon ng aking buhay. Binaon ko na sa pinakailaliman ng mundo natin, sa lugar kung saan hindi maabot ng kahit sino. Ang iniwan ko na lamang ay ang kahuli-hulihan mong litrato na pinaka-iingatan ko. Nakangiti ka nga doon eh. Masayang-masaya. Marahil ako'y nakangiti rin ng mga panahong iyon. Walang alintana sa mga mangyayari sa hinaharap. Nagpapakasaya lamang ng mga panahong iyon. Nagtuloy-tuloy iyong pagsasaya na iyon. Hawak ko ang kamay mo, hawak mo rin ako. Kahit na naging mabato ang daanan ay tuloy pa rin. Hindi iniintindi ang lubak na nasasalubong sa dinaraanan. Walang pakialam. Ang mahalaga ay kasama kita at kasama mo ako. Masaya na tayo. Kahit nagugutom ako sa araw-araw, ay ayos lang. Alam ko naman na mapapasiya kita makatapos ang lahat ng iyon. Kahit na wala ako basta mayroon ka, ayos na. Ayos na ayos na. Pero nakalipas na ang lahat ng iyon. Ngayon, puro sugat na ang aking tuhod, puro paltos na ang aking paa, puro na rin gasgas ang aking kamay sapagkat mag-isa na lang ako. Mag-isa na lang akong naglalakad sa madilim na kalyeng ito na hindi ko alam kung saan nagmula at saan din patungo. Parati akong nadadapa dahil malubak ngunit ano pa nga ba ang magagawa ko. Wala na akong gana gumawa pa ng karagdagang aksyon. Basta lakad lang ng lakad.
Basa na ang larawan mo na nasa aking kamay. Nabasa dahil sa mga tulo buhat sa aking mata. Hindi ako marunong umiyak pero bakit ganito? Bakit ako lumuluha, lumalabo ang paningin. Nararamdaman ang mga patak ng mainit na likido na dumadaloy sa aking mukha, patungo sa iyong larawan. Itatago ko na uli ito, ayoko nang pagmasdan pa. Baka masira ko lang. Kasama ng pagtagong iyon ay ang mga huling alaalang kasama kita. Baka masira ko pa ang mga mahahalagang alaalang iyon sa aking buhay eh, kung saan natuto ako ng isang bagong bisyo - ang pag-ngiti ng lubos.
Ito na naman, namumuo uli ang mga likido sa aking mata. Ilang sandali pa ay babagsak na ito, papunta sa "keyboard" kung saan ako nagttype. Tama na, ititigil ko na ito, ayoko pang mabasa ito, baka kung ano pang mangyari. Paalam na. Natuwa talaga ako sa bisyong tinuro mo sa akin, ang pag-ngiti - ang pagkaramdam ng totoong kasiyahan.
SPONGECOLA - Jeepney
Bumaba ako sa jeepney
Kung saan taoy'y dating magkatabi
Magkahalik ang pisngi nating dalawa
Nating dalawa
Panyo mo sa aking bulsa
Oh ang kahapon ay naroon pa rin
Tawa nati'y humahalay
Sa init nating dalawa
Subalit nagayo'y wala na
Wala na
Ikaw ay lumayo na
Lumayo na
Naalala ko ang mga gabing nakahiga sa ilalaim ng kalawakan
Naalala ko ang mga gabing magkatabi sa ulan
Kulay ng iyong ngiti
At tikwas ng iyong buhok
Ang lambot ng iyong labi
Ng iyong labi...
Kahit anino mo sa malayo
Ay nais masulyapan kagad
Upang mapawi ang lamig....
Subalit nagayo'y wala na
Wala na
Ikaw ay lumayo na
Lumayo na
Naalala ko ang mga gabing nakahiga sa ilalaim ng kalawakan
Naalala ko ang mga gabing magkatabi sa ulan
Subalit nagayo'y wala na
Wala na
Ikaw ay lumayo na
Lumayo na
Naalala ko ang mga gabing nakahiga sa ilalaim ng kalawakan
Naalala ko ang mga gabing magkatabi sa ulan
New layout po ang aking beloved blog na nag-birthday noong jan 14! la lang.. tag kau.. click nyo pla ung word na blog sa taas pra lumabas ung post..
bluishmoth.blogspot.com
MISS KO NA KAUNG LAHAT! INGATZ LAGI! LUV U!
i was never really like this before need i say more?-= rain=-
Hi friend. Kumusta na ang buhay-buhay? Kaytagal na kitang hindi nakita o nakausap man lang. Sana naman maayos pa rin ang lagay mo na malayong-malayo nung iniwan kita. Naaalala ko pa noon, noong kasa-kasama mo pa ako. Madalas kong masira ang araw mo sa tuwing nagiging pasaway ako, sa tuwing may sinasabi ako na hindi dapat, sa tuwing kinukulit kita, sa tuwing naiistorbo kita sa panahong may ginagawa kang mahalaga at sa tuwing pinupuyat kita sa mga gabing gusto mo na matulog. Marahil hindi mo na nararanasan ang mga iyon. Mabuti naman. Kasi alam ko ay hindi talaga maganda ang mga bagay na iyon. Buti na lang siguro at nawala na ako sa buhay mo at kung hindi ay marahil mas lumala pa ang mga iyon. Ngayon ko lang naisip, naging masama pala ang pakikitungo ko sa iyo noon, naisip ko na naging makasarili pala talaga ako noong mga panahong kasa-kasama kita. Kahit na siguro na sabihin nila na ang laki ng hirap ko noon sa pagdayo sa lugar niyo, wala pa rin ang mga iyon dahil madalas sarili pa rin ang binibigyan ko ng kahalagahan dahil parati naman akong huli sa mga usapan natin. Parati kitang pinag-hihintay dahil ayaw ko maghintay. Kaya nga naman siguro parati akong huli. Masama ang ugali na iyon. Naaalala ko minsan, kahit napakalapit ko lang doon sa lugar na ating pinagusapan ay mahigit kalahating oras pa rin kitang pinaghintay. Masyado ka talagang mabait dahil hindi ka nagalit sa akin noon o nagtampo man lang. Ako pa nga yung nagkaroon ng lakas na magalit eh. Marahil nga dahil sa ugali kong ito kaya hindi naging masakit para sa iyo nang piliin mong layuan na ako nang tuluyan at sumama na ulit sa kanya. Marahil ang tuwang-tuwa ka noong napansin mo na hindi na tumutunog na iyong telepono na dahil sa akin. Marahil nga. Kasi ba naman, sino ba naman ang taong nasa tamang pag-iisip na kung tumawag ay mga alas onse na ng gabi di ba. Sino nga ba naman ang tao maliban sa akin ang nangangakong tumawag pero hindi naman tinutuloy. Ako lang iyon di ba? At kung hindi lang naman ako, ako iyong malala. Ngayon, pati na ata ako naiinis sa aking sarili ah. Ngayon ko pa lang nakikita ang mga ugali kong ito. Hindi pala maganda. Kaya naman siguro, masaya ka noong nagbalik siya. Nagbalik siya para kunin ka sa akin.
Sino nga ba siya? Iyon ang tanong ko noong una. Ang pagkakaalam ko ay nilagyan mo na ng isang malaki at maitim na tuldok ang bahaging iyon ng iyong buhay, iyong kasama mo pa siya. Naaalala ko pa noon, ako'y kasama lamang sa mga manonood sa inyo, masaya rin tulad ng iba para sa inyo. Mayroon pa kasi akong ibang inaatupag noon na parang napakahalaga noon pero sa ngayon ay mukhang hindi na masyado. Naaalala ko pa, binabati ko pa siya na, "galingan mo ha. Suportahan taka." Lahat noon ay pawang masaya, lahat ay abala sa kaniya-kaniyang mga ginagawa. Ewan ko ba. Sa hindi maipaliwanag na dahilan ay nagkahiwalay kayo. At noong panahong iyon, ako naman ang napalapit sa iyo. Doon nagsimula ang lahat sa ating dalawa. Sana pala ay hindi na nangyari iyon pero masayang-masaya talaga ako. Marahil ay iyon nga ang pinakamasayang bahagi nang buhay ko eh. Sayang nga lang dahil nangyari iyon kung kelan maghihiwahiwalay na tayong lahat. Ngayon, makalipas ang mahigit sa isang taon ay kinukuha ka na uli niya sa akin. Ay, mali pala. Kinuha ka na uli niya sa akin. Ayos lang sana ang bagay na iyon eh yoon nga lang ay nabigla ako. Nagising na lang ako isang araw na wala na ikaw sa piling ko. Wala nang nagbabalik sa aking mga bati sa gabi. At sa umaga ay wala na rin. Napunta na lang sa wala ang paghihintay ko sa iyo. Napunta na sa wala. Sino nga ba siya? At gaano nga ba siya naging mahalaga sa iyo? Iyon pala dapat ang mga inisip ko noong pinayagan kong mapalapit ang sarili ko sa iyo. Sana pala ay napaghandaan ko na ito noon pa nang hindi na ako masaktan. Sayang, huli na ang lahat. Ngayon ay higit pa ang sakit na nararamdaman ng puso ko kaysa kung matusok ito ng pinakamatulis na punyal sa buong mundo. Masakit, masakit talaga. At matapos ang sakit ay pagkalungkot, pagkalamig naman sa pag-iisa. Sa ngayon, alam ko na ang mga sagot sa tanong na iyan, tumatak na isip ko.
Ano, kumusta na ba? Marahil ay hindi mo na ako naaalala sapagkat napunan na niya ang lahat ng butas na iniwan ko. Marahil ay sobra-sobra pa nga eh. Alam ko naman iyon eh, kung gaano ka kasaya noon sa piling niya. Kasa-kasama kumain ng tanghalian, napakasaya niyo talaga. Marahil sa mga oras na ito ay naririyan ang mensahe niya sa iyong "cellphone". Isang mensahe na naglalaman ng matatamis na mensahe na hinihintay ka na basahin siya. Sige na basahin mo na iyan. Alam ko, mas mahalaga pa iyang simpleng mensahe na iyan para sa iyo sa ngayon kaysa sa taong nakatayo ngayon sa harap mo na kung anu-ano ang sinasabi. Pulos naman mga walang kwenta, mga basura lang. Sige na, naparito lang naman ako para kamustahin ka eh, para alamin lang ang mga bagay-bagay sa buhay mo. Ngayon, alam ko na ang sagot doon sa mga gusto ko alamin. Siya iyon. Paumanhin kung nakaistorbo pa ako sa iyo ha. Pangako, hindi na ito mangyayari. Huli na talaga ito. Huling-huli na. Sige na.....
Hi uli friend. May nakalimutan pa pala akong sabihin sa iyo. Nakalimutan kong sabihin ito...."Goodbye friend." Hangang sa susunod na lang kung makikita pa kita. Pero marahil sa susunod, ang ibabati ko na sa iyo ay, "Miss, pwede bang malaman kung sino ka?"
Paalam uli...."Goodbye, stranger. Sana maging masaya ka, kung sino ka man."
Sugarfree -Burnout
O, wag kang tumingin ng ganyan sa akin
'Wag mo akong kulitin, 'wag mo akong tanungin
Dahil katulad mo, ako rin ay nagbago
'Di na tayo tulad ng dati, kay bilis ng sandali
O, kay tagal din kitang minahal
Kung iisipin mo, 'di naman dati ganito
Teka muna, teka lang, kelan tayo nailang?
Kung iisipin mo, 'di naman dati ganito
Kay bilis kasi ng buhay, pati tayo natangay
O, kay tagal din kitang minahal
Tinatawag kita, sinusuyo kita
'Di mo man marinig, 'di mo man madama
halos isang buwan din akong nakakulong sa loob ng bahay... gising ng tanghali, kain, hugas ng pinggan, nood tv, chek ng mail, 2log, bukas ulit pc, kain, hugas ng pinggan, nood tv, chat, kain, 2log... yan ang aking 'to-do-list' sa magdamag...
pero syempre... nde naman araw-araw... marami rin namang nangyari... mejo maraming birthday parties na inatenan.. mga kainan... at iba pa... nde ko nga lang napost dito sa ating blog... naging masaya rin naman ang sembreak ko kahit papano... [dahil kaya k?!?! hehe.. may insprasyon na para magstrive harder sa acads! ;)]
at e2 na nga... patapos na ang sem break... sa monday... january 17... cmula na ng aking ikalawang sem.. panibagong sked.. [shux.. may sat classes ako... rar]panibagong profs.. panibagong klasmeyts... trabaho na ulit...
hay... mamimiss ko rin ang paggising ng 1 ng hapon... hahaha... o wel.. mas gus2 ko na rin ang pumasok kaysa sa maghapon lang na nasa bahay at walang ginagawa... pumuti na nga yata ako dito e... kulang sa exposure sa sun... hahaha... tsaka at least sa skul maraming makikita... hehehe...
aun lang naman... sige... post na lang ulit ako next tym... balitaan ko kau :D
miss you ppol... mwah.. yngatz...
-=julai=-
...naku... malamig sa skul... brrrrr... kelangang magjacket... brrrr...
Wala lang, iniisip ko lang, kung alam ko lang na ganito, sana pala ay hindi na lang talaga tayo napalapit ng sobra sa isa't-isa.
Wala lang, iniisip ko lang, paano kaya kung nangyari iyon? Marahil ay naging mas masaya ka pa sa piling nila, marahil ay hindi ka na talaga umiyak, at marahil ay wala sa iyong gumugulo sa tuwi-tuwina. Hindi ba masaya iyon? Hindi ba? Sa totoo lang eh kung iisipin mo eh mukhang mas masaya nga na wala iyong tao na iyon sa buhay mo.
Wala lng, iniisip ko lang, nalulungkot na talaga ako. Siguro nga ay hindi iyon halata sa labas pero kung ika'y papasok at bubuksan ang aking puso ay makikita mo ang totoo. Oo, ang totoo. Ang katotohanan na ang puso ko ay wala nang laman, isa na lamang siyang madilim at malimig na bagay sa gitna ng aking katawan. Nabubuhay na lamang ako dahil sa kakarampot na init na hatid ng pagasa na ang dati ay babalik pero sadya ba talagang ganito kahirap panatilihing buhay ang init na iyon o sadya lang talagang unti-unti, sa paglipas ng mga araw, iyong nawawala, namamatay - na parang ako. Unti-unti na akong namamanhid, nilalamig.
Wala lang, iniisip ko lang, siguro sadya talagang natuwa ka na ang isa sa kanila ay nagbalik. Nagbalik upang alagaan kang muli tulad ng ginagawa nila dati. Naiintindihan ko naman eh, malamang ay nagalak ka lang talaga sa pagbabalik niya kaya ako'y binabalewala mo na lamang ng basta-basta, na para bang isang gamit na pinaglumaan at pinagsawaan, pero hindi rin ako nakakasiguro dun. Siguro na nga lamang, ang mahalaga eh masaya ka. Ganoon naman parati ako hindi ba? Kung saan ka masaya eh doon din ako sa tabi tabi, nasisiyahan din. Basta para sa iyo lahat, handa akong gawin. Noong nagbalik siya, tila lahat nagbago na, malamang nga eh mas magaling siya sa akin, siguro nga totoo iyon. Sino nga ba naman ako sa tabi niya hindi ba. Isa lang akong maliit na tao na nagaaral diyan sa tabi-tabi. Siguro napakagaling niya. Marahil kaya niyang gawin ang lahat ng kaya kong gawin at mga nagawa ko na ng isang-daang ulit pa at isang-daang beses pang mas maganda. Siguro nga iyon yung dahilan. Sino ba naman ako sa tabi niya. Malamng kapag itinabi talaga ako eh marahil isa na lamang akong butil ng bigas kumpara sa kanya. Ano nga ba naman ako, na isang dating patapon, isang extra lang, isang pandagdag lang sa isang tulad niya na. Pero hindi rin ako sigurado dun. Ah basta bahala na. Bahala na lang siguro ang ating mapagmahal na Diyos sa akin at sa kung ano man ang mangyayari sa akin.
Wala lang, iniisip ko lang, sa totoo lang nagbago ako eh. Hindi na ako iyong dati na patapon ang buhay, isang tao na walang direksyon ang buhay, isang taong parang hanging by a moment ang kanta ng buhay, kung ano ang nandiyan ay iyon na lang. Pero noong tayo ay nagsimula nang mapalapit sa isa't-isa ay talaga nga namang nagbago ako. Kahit paunti-unti ay may pagbabagong nagaganap sa akin. At ikaw ang dahilan ng iyon. Ang dati na bato kong puso ay natibag, lumambot at unti unti nang patungo sa direksyon ng pagiging mamon. Dati ay nasasabi ko sa kanya ang lahat-lahat, as in lahat kaya siguro naging masaya ako sa piling niya. Isang tao siya na sinasamahan ako sa lahat. Pero hindi na ngayon. Balik na naman ako sa pag-iisa. Maglalakad na naman ako ng walang kasamang talagang mapagkakatiwalaan sa buhay ko. Sinamahan mo na uli siya. Ngayon paano na ako? Kaya nga ba siguro tama ang paniniwala na dapat ay hindi tayo dapat magtiwala ng lubos-lubos sa mga tao eh dahil kapag iniwan ka nila ay lalo ka lang madadapa at magkakagalos. Tama nga siya, tamang-tama siya. Sana pala ay hindi ako kumawala sa paniniwalang ito.
Wala lang, iniisip ko lang, nagugutom ako. Hindi pa ako kumakain simula pa kaninang umaga. May pera naman akong pambili pero sadyang ayoko lang. Inilalaan ko ito sa ibang bagay na mas importante - inilalaan ko ito sa kanya. Pambili ng mga bagay bagay na ikatutuwa niya. Hindi naman siya talaga materialistic pero masaya ako kapag masaya siya at masaya siya kung binibigyan siya ng mga bagay-bagay na gusto niya. Hindi naman kamahalan iyong iba eh at iyong iba eh katamtaman lang. Buti na lang ay ganoon kasi iyon lang iyong mga bagay na kaya kong bilhin eh, wla nang iba. Hindi tulad niya na kahit ano eh kaya, at iyon ay sa isang pitik lang ha. Hindi na niya kailangan pang magutom o gumawa ng kahit anong maagang pinitensiya. Siguro ay itutulog ko na lang ito, mas maganda na iyon. Mamaya na lang ako kakain, sa hapunan lang. Palitan mo lang naman ng "u" iyong "o" tapos ay dagdagan mo ng "an". Ang hapon ay magiging hapunan na di ba. Sandaling oras na lang iyon. Konting tiis lang. Kailangan ko lang mag-isip ng ibang bagay at ituon doon ang atensyon para hindi ko na maalala ang gutom na aking nararamdaman. Sabagay, wala ito sa gutom na naramdaman ko simula noong kunin ka uli niya. Dapat talaga naisip ko na iyon nung una pa eh. Isa lang talaga akong walang kwenta, dapat talaga ay hindi na ako nagkaroon ng direksyon sa buhay kung alam ko lang na mawawala uli iyon. Ngayon, mas ligaw pa ako. Kung alam ko lang sana eh hindi ko na lamang ginawa ang lahat nang iyon, siguro nga'y mas malusog pa ako ngayon kung ganoon. Kumakain tatlong beses isang araw, at ang pagkain ay hindi lang diyan sa tabi-tabi kundi sa isang masarap na kainan. Ngunit huli na ang lahat, wala na, nandito na ako eh, wala nang balikan ito.
Wala lang, iniisip ko lang, marahil ay sobrang haba na nito, tama na siguro, sapat na sana ito para maipahayag ko ang ungol ng puso kong ito. Sana naman sa susunod na mga araw ay hindi na ganito ang buhay ko, sana maiba naman. Pakiramdam ko kasi ay talagang ako ay bibigay na. Iyon lang, naaalala ko lang iyong dati, na masaya ka na kasama ako. Marahil, magiging dati na lang iyon, hindi na ngayon, hindi na siguro kailanman. Pero kung mamarapatin at masusunod lamang ako ay sana hindi mangyari. Gusto kong bumalik ung dati....ung dati. Hanggang pangarap na lang siguro. Sabihin mo lang sana kung ayaw mo na. Para naman masabi ko na kahit papaano ay naging masaya ang kabanatang iyon sa walang kwenta kong buhay. Kahit parang saglit lang ay talagang masaya pa rin.
Wala lang, iniisip ko lang, nakapangako na pala ako, na nandito lang ako sa tabi mo kahit hindi na ganoon kalapit. Kaya kapag iniwan ka niya uli, nandito lang ako. Naghihintay. Sana lang ay hindi ka na niya iwan. Alam ko naman na diyan ka masaya eh.
Eraserheads - Minsan
Minsan sa may kalayaan tayo'y nagkatagpuan
May mga sariling gimik at kaya-kanyang hangad sa buhay
Sa ilalim ng iisang bubong
Mga sekretong ibinubulong
Kahit na anong mangyari
kahit na saan ka man patungo
Ngunit ngayon kay bilis maglaho ng kahapon
Sana'y huwag kalimutan ang ating mga pinagsamahan
At kung sakaling gipitin ay laging iisipin
Na minsan tayo ay naging
Tunay na magkaibigan
Minsan ay parang wala nang bukas sa buhay natin
Inuman sa magdamag na para bang tayo'y mauubusan
Sa ilalim ng bilog na buwan
Mga tiyan nati'y walang laman
Ngunit kahit na walang pera
Ang bawat gabi'y anong saya
Ngunit ngayon kay bilis maglaho ng kahapon
Sana'y huwag kalimutan ang ating mga pinagsamahan
At kung sakaling gipitin ay laging iisipin
Na minsan tayo ay naging
Tunay na magkaibigan
Minsan ay hindi ko na alam ang nangyayari
Kahit na anong gawin
Lahat ng bagay ay merong hangganan
Dahil ngayon tayo ay nilimot ng kahapon
Di na mapipilitang buhayin ang ating pinagsamahan
Ngunit kung sakaling mapadaan baka
Ikaw ay aking tawagan
Dahil minsan tayo ay naging
Tunay na magkaibigan
haay.. ang buhay nga naman mapag-biro...
i lost my phone yesterday.. alam nyo kung saan?!? sa trike!!! oh well.. that's life..
i have lots of frustrations and regrets o kung anuman to what happened.. sad..
1. i did not look at the trike's body number.. it's really weird.. kc usually pag mgkasama kmi ni riz, that's the first thing we look for., at sympre tinatandaan nmin..malamng.. aion.. tpos, ni hindi ko matandaan ung trike o kya ung driver.. pnguusapan kc namin non kung san kmi bababa.. ang saya noh?!
2. i had second thoughts on bringing my phone early that morning.. i have another phone kc for my sun sim.. 71 sya.. naicp ko un na lng ung dalhin.. kaso sbi ko wag na lng.. aion.. if only...
3. 10;30 pa class ko.. pro i went to school early for my pinoy report.. guess what?! wala kming pinoy! ang saya no?!! kung sinabi sana ng prof nmin na free cut, sana wala ako sa trike na un.. sna nasa akin pa ung phone ko..
4. my tita promised last week that she will give me a hello kitty case for my phone.. sympre exciting.. tpos, she gave it to my mom last tuesday.. kinabukasan, pumunta mom ko sa dorm (di nya pa alm na nawala ung phone).. she's on her way na when it happended.. sympre dala nya ung case.. sana mgamit ko pa sya no?!
5. mashadong maraming memories na kalakip ung phone na un.. not to mention na mahal din sya khit papano.. sana nga kahit ung memory card na lng ung ibalik eh.. kahit wala na ung sim.. haay...
haay.. sbi nga nila, you will realize the importance of something when its already gone..
kaya kau yngatan nyo un mga phone nyo ha! hehe.. lesson learned..
God has a better plan for me.. and for my phone.. hehe! sabi nga ng english prof ko.. "you made someone's day!" o dba? napakagandang pampagaan ng loob non dba?! haay...
=:=: Ang ubod nang korning jokes
=:=: Ang pagpunta natin sa baywalk at ang ating sabay sabay na paghiling ng wish. Isusulat pa natin ito sa isang maliit na papel, ititiklop, at itatapon sa Manila Bay. Water pollution.. tsk tsk tsk
=:=: Ang inuman sessions at ang mga kakaibang mga activities (Dapat may outing this summer!)
=:=: Ang pagpunta sa Salas (where bright minds meet), sa Mang Jimmy's sa UP (where bright minds eat) at sa bahay nina Json (where bright minds eat and sleep)
=:=: Miss ko na ang feeling ng makasama kayo.. and I mean LAHAT kayo
=:=: Ang promil genius child na si Abby.. kamusta na kaya siya?
=:=: Ang mga panloloko natin at pang-aasar sa mga teachers natin nung high school
(Dapat gumawa tayo ng librong nagsasaad ng ating mga kalokohan.. sigurado, tatalunin nun yung libro ni Bob Ong!)
=:=: Ang ating bahay.. ang M21
=:=: Ang videoke blues at pagsesenti
=:=: AT ANG MARAMI PANG NARANASAN KO HABANG NASA PILING NIYO...
MISS KO NA KAU! Dapat may outing sa summer!!! Sige na Sige na!
Kung wala kaung DAP, download na kau....tapos may button dun na "Add", paste niyo ung link above. Or kung wala talaga, click niyo na lang un. Di lang ako sigurado kung magsstream siya. Diskartehan niyo na lang
Mga utaw! Happy New Year sa ating lahat! May 2005 be a great year for us all!!! ;)
Sana happy-happy lahat! :D God bless!!!
Miss you…
Everyday and every night, this feeling I’d fight
Try as I might but I won’t win, I surrender, I’d die
You are winning here alright
Every morning when the sun would shine on me
I’d flash a smile but deep inside
I feel so sad and lonely
I need you here and now
I miss you
It’s crazy to pretend that I don’t think of you
The more this feeling just seems to grow and grow
I miss you
Oh how much longer can I hold on to
Maybe you can come and tell me that you miss me too
Miss you…
**
When I hear a song that we had used to share
I’ll try as I might to hide the tears, and when the pain is over
I’ll wish that you were near
I miss you
It’s crazy to pretend that I don’t think of you
The more this feeling just seems to grow and grow
I miss you
Oh how much longer can I hold on to
Maybe you can come and tell me that you miss me too
Miss you…
**nitanggal ko ung ibang part kc nde naman konek sa moshies e… heheh… un lang… :D alabshu!!! *hug*
