nde ko masyado napansin, isang buwan na pala. pra kasing kahapon lang e. natatandaan ko pa rin ang usapan nung gabing un. nde ko madescribe. kakaiba. kapag naaalala ko, naiiyak akong natutuwa. baliw na nga cguro. minsan nde na maintindihan ang sarili. para kasing nahati sa dalawa [shux nmn... kalahati na nga nahati pa.. haha]. sabi masaya na sa mga nangyari, nangyayari, at handa na ring tanggapin kung ano man ang mangyayari. pero bakit ganun? may bumubulong pa rin na malungkot daw. kamiss kc e. ang nakakainis pa dun, may mumunting puwang sa amygdala (sheesh… sisihin ang psych… hehe) na umaasa pa rin sa kanya. ganun ba talaga? kasama ba talaga un dun? cguro nga.
hay. napaka-uncertain talaga ng buhay sa mundo noh? isang moment sobrang saya mo. tapos ung kasunod lungkot naman. kung sa bagay, pano mo nga naman malalaman ang masaya kung walang malungkot?
o well. life goes on. mas may maganda pang mangyayari sa buhay kinabukasan. may iba pang plano c Tatay.
hay. d ako makapaniwalang seryoso ako dun. talaga. o balon. gang ngaun nmn e. d p rn ngbabago. d nmn un nawawala d b? kinakalimutan or binabalewala lang daw sabi ng ilang writers sa peyups.. hehe.. pero mali un… dapat nde dinedeny… according nga kay ginel, “kung ano man ang nararamdaman mo, namnamin mo!” hehehe… tama!!!
…hmmm.. at sa kanya naman… if ever mabasa mo man ‘to (di ko lang alam kung pano dahil nde ko naman sau nabanggit ang url nito), ok lang. alam mo naman d b. nabanggit ko naman sau yan e. onga pla, gus2 kong ulitin… salamat sau… pnasaya mo ko… sa ngaun nmn… pinapahalagahan ko ang bawat araw [teka… kanta ba i2? hahaha] masaya na rin naman ako sa mga nangyayari at sa kung ano man ang meron satin ngaun… khit walang commitment… sabi mo nga d b, malalaman din natin yan sa tamang panahon…
zut! ang drama ah! hehe… ngaun lang naman ako nagsalita 2ngkol d2 e… pagbgyan na… un lng…
julai
the greatest thing you’ll ever learn is to love and be loved in return… Moulin Rouge…
