Its a hot Saturday afternoon and I'm here at a computer shop sweating my ass off while trying to update myself with everything that has happened since the glorious farewell of Batch '04.
Well, gusto ko lang sabihin na kumusta na kayong lahat. Siguro by this time ineenjoy niyo na ang sarili niyo sapagkat wala nang pasok. Haay naku... Sabagay, we all deserve this naman after a hurricane-year. Bakit nga ba hurricane, hurricane dahil sa taong ito, napakarami talagang nangyari na hindi mo expected nung second year natin or even nung third year. Grabe talaga. Mahirap na isa-isahin yun baka kasi kahit na mostly ay masaya, baka malungkot lang ako sa iba.
Well, siguro nga this year ay naging masama ako. Masama in a way na naging "babaero" raw ako. Siguro nga ay totoo yun pero who can blame me? Ganun lang siguro talaga ang napili kong buhay noong mga panahong iyon. Anyways, natanggap ko na naman ang parusa ko eh and hangang ngaun ay nagdurudo pa rin ako. Kung ano man iyong punishment na iyon, huwag niyo na alamin....Masakit eh...
Well, gusto ko lang sabihin na mahal ko kayong lahat. Mga Moshies and lahat ng naging part ng lyf ko including the teachers who guided us in the right paths(kahit na minsan ay nililigaw rin tau hehe) pati na rin sa mga taong hindi masyado naging important sa akin.
GUSTO KO LANG SABIHIN NA I LOVE ALMOST EVERYTHING ABOUT BATCH 2004....un lang
Siya nga pala, siguro ay ni minsan hindi niyo pa ako nakita umiyak noh. Well to tell you the truth, its part of my training na hindi umiyak. Sinanay ko na talaga ang sarili ko sa mga situations na ganun kahit na nga ba deep inside eh may falls na sa akin hehe
Un lang uli....Sori kung tinabunan ko ung magandang sulatin ni Aldrin..
