Grad ng kapatid ko ngaun.. at ako ang naatasang mag-video.. ganun din sa knila.. simple lng din.. sa skul lng din.. ang pagkakaiba nga lng ay kasabay nila sa pag-march ung parents nila at nauna ang bigayan ng medals sa bigayan ng diploma.. nakaka-inggit nga eh kc naka-toga cla.
Katulad ng ibang grad, ..ma-politika pa rin ang message ng mayor ..napakaraming nagsalitang na puros “dis is not the end but a new beginning” ang ending ..tinutulugan din ang npkahahabang speeches na puede nmang ishort-cut sa: ‘happy grad and gud luck sa college life’ ..ciempre, ndi mawawala ung mga inspirational speeches daw na were really more on pagbubuhat ng sariling bangko ..nanjan ung mga atat na atat na parents na umakyat ng stage pra sabitan ung anak nila, pero cno nga bng ndi? ..ang valedictory address ay madrama rin pero malayo sa dineliver ni migs.. ung sa knya kc, prang narrative.. actuali, ndi q n nga maxadong naintindihan ung last part ng speech niya kc puro singhot at hikbi na ung maririnig ..ewan ko ba pero mas nauna pang ngumawa ung mga magulang sa anak ..ciempre, nung last song, nakakatawa, nakunan ko kc tlga ung mga graduates na pinipilit umiyak na para bang ndi kumpleto ang grad kung ndi tutulo ang luha ..nanjan pa rin ciempre ung yakapan n prang ndi na cla mgkikita 4ever
ako nun, ewan q, ndi nman aq naiyak nung grad, aside sa npkamkabag-damdaming ‘Ako’ ay Pilipino’, marami pang insekto sa ulo q.. atska, as if nman ndi tau magkikita2 d ff day..!
un lng nman.. ang ndi q lng tlga maipaliwanang eh nung bigla akong nalungkot nung pinapanood ko na ung mga kinunan q..
ndi ko rin inaasahang mapangiti habang nagkukuyugan cla sa stage pra magpakuha ng picture.. cguro, may naalala lng aq..
naicp q nga, mas nkakatawa p pla ako sa knila..
aun, pagkatpos kong batiin ung kapatid q, nagpaalam ciang ndi raw muna cia sasabay sa amin sa pag-uwi.. sa icp q, ‘aba, hihirit pa!’ aun nga.. hinatid n cia ng classm8 sa bahay at ayaw nia p tlgang hubarin ung uniform nia.. ndi n raw kc nia ulit masusuot un.
first year’s done guys..! isang taon na ang nakalipas mula nung natanggap ntin ung diplomang hanggang ngaun yata’y ndi q p rin napapagawaan ng lalagyanan..
prang ang bilis ng college.
Mabilis at nkkapagod.
Nkakapgod pero masaya.
Masaya na nakakalungkot.
Nakakalungkot kc ndi n tau 2lad ng dati. Aminin mo man o hindi.
May mga pagsasamahang lalong pinagtibay ng distansya. Meron din nmang nung kabaliktaran.
Personally, maraming akong na-miss.. Nakakhiya man pero konte lng ang alam ko sa mga buhay2 nio ngaun.. ano n nga lng bng alam ko..? Ndi ko na nga matandaan ung huling kwentuhan ntin. Mabilis kc at madalian ang salitaan. Pa’no, mttgalan n nman kc bago tau mgkita.. Bc n nman ang mga tao.. Kulang n nman tau sa time.
Ongapla, inamag n cguro c ma’am labay sa kakahintay sa pagdalaw ntin sa masci.. Ndi n rin yta natanggap ung sulat ntin pra kay mang danny sa wish ko lang.
